Tasmanië wil conversion practices verbieden — en ook daar valt genderidentiteit onder het verbod

In Tasmanië ligt een wetsvoorstel op tafel dat conversion practices moet verbieden — en de kern van de definitie komt overeen met die van de Nederlandse conversiewet: het veranderen of onderdrukken van iemands seksuele oriëntatie of genderidentiteit. Ook hier gaat het dus niet alleen om seksuele oriëntatie, maar evengoed om genderidentiteit. En ook hier waarschuwt een lid van de regering dat het voorstel te ver reikt.

Wat het Tasmaanse wetsvoorstel voorstelt

De Tasmaanse Groenen, onder leiding van Rosalie Woodruff, dienden op 10 september 2026 een wetsvoorstel in bij het parlement om conversion practices te verbieden, na een openbare consultatieronde van zes weken (bron). Het voorstel maakt het strafbaar om conversion practices uit te voeren. Het concept dat de Groenen eerder publiceerden, omschrijft die als gedrag dat erop gericht is de seksuele oriëntatie of genderidentiteit van iemand te veranderen, te onderdrukken of uit te roeien (bron). Er komt ook een Conversion Practices Commissioner, die toezicht houdt op een kader om conversion practices te voorkomen. Tasmanië is, samen met West-Australië en Northern Territory, een van de laatste Australische rechtsgebieden zonder zo'n verbod — het voorstel volgt op jarenlange inzet van belangenorganisaties en een aanbeveling van het Tasmanian Law Reform Institute uit 2022.

Dezelfde kern, dezelfde vragen

Wie de Nederlandse wettekst van de conversiewet kent, herkent de kern van de formulering. De Nederlandse wet is wel smaller: strafbaar is wie in de uitoefening van een ambt, beroep of bedrijf of in het verband van een organisatie "stelselmatig of anderszins op indringende wijze" handelingen verricht met het oogmerk de seksuele gerichtheid of genderidentiteit van een minderjarige te veranderen of te onderdrukken (bron). Ook daar is de trans- en genderdimensie onderwerp van discussie: waar eindigt een gesprek over gendertwijfel, en waar begint een strafbare poging tot verandering? De Nederlandse wet bepaalt daarom uitdrukkelijk dat oproepen tot terughoudendheid, voorzichtigheid of reflectie rond een sociale of medische transitie niet onder het strafbare oogmerk valt. Het Tasmaanse concept bevat uitzonderingen voor religieuze expressie, waaronder gebed, en voor ouders die met hun kinderen praten over hun seksuele oriëntatie of genderidentiteit. Beide onderwerpen kwamen ook in het Nederlandse debat terug als botsende grondrechten: SGP-senator Schalk zei bij de behandeling in de Eerste Kamer dat zelfs ouders strafbaar kunnen worden gesteld (bron).

De vice-premier stelt de vraag die ook in Nederland werd gesteld

De kritiek komt ook van binnen de Tasmaanse regering. Guy Barnett, vice-premier en attorney-general, schreef in een brief aan de organisatie Women Speak Tasmania dat het conceptwetsvoorstel van de Groenen het risico meebrengt dat "bepaalde gesprekken tussen een ouder en zijn kind" en gesprekken of gebeden in een kerk of religieuze omgeving strafbaar worden. De uitzonderingen in het concept noemde hij "breed en ambigu". ABC News kreeg de brief in handen en berichtte erover op 29 augustus 2026; de citaten zijn vertaald. Zijn vraag — "wat is precies het probleem dat de Groenen willen oplossen?" — raakt aan een vraag die ook in Nederland is gesteld: de Raad van State vond het onduidelijk wat de nieuwe strafbepaling toevoegt aan bestaande strafbepalingen en adviseerde die meerwaarde dragend te motiveren (bron). Terughoudende, exploratieve begeleiding zoals watchful waiting bij genderdysforie bestaat juist bij de gratie van tijd nemen en niet meteen bevestigen of afwijzen — precies het gebied waar een te ruim geformuleerd conversieverbod ongewild kan gaan schuren.

Rodney Croome van Equality Tasmania weerspreekt die zorg: in andere Australische staten is volgens hem niemand veroordeeld voor "een gesprek of een gebed" (vertaald). Beide partijen hebben een punt dat pas in de praktijk wordt getoetst — en dat is precies waar het venijn zit: een wettekst die in theorie ruimte laat, kan in de uitvoering toch afschrikken.

Waarom dit verder gaat dan Tasmanië

De discussie speelt ook buiten Australië. Het Amerikaanse Hooggerechtshof oordeelde op 31 maart 2026 dat het verbod op conversietherapie van de staat Colorado, toegepast op de gesprekstherapie van een counselor, meningsuiting reguleert op basis van standpunt, en dat de lagere rechters dat te licht hadden getoetst (bron). En de Europese Commissie kondigde op 13 mei 2026 aan dat zij in 2027 een aanbeveling aanneemt die de lidstaten oproept conversion practices te verbieden (bron). Telkens blijkt de wetgevende intentie — bescherming tegen dwang — makkelijker geformuleerd dan afgebakend. Tasmanië voegt daar geen nieuw argument aan toe, maar wel een nieuw, goed gedocumenteerd voorbeeld: zelfs binnen één regering is er verschil van inzicht. Premier Jeremy Rockliff zegt een verbod op conversion practices te steunen, terwijl zijn vice-premier zich tegen het voorstel van de Groenen keert.

Bronnen

'Best Chance' To End Conversion Practices, Tasmanian Times, 10 september 2026: tasmaniantimes.com (archief)
Tasmania's Deputy Premier Guy Barnett potentially at odds with premier over conversion ban, ABC News, 29 augustus 2026: abc.net.au
Wet strafbaarstelling conversiehandelingen, gewijzigd voorstel van wet, 9 september 2025: eerstekamer.nl
Advies van de Afdeling advisering van de Raad van State, Kamerstuk 36178 nr. 4: officielebekendmakingen.nl
Chiles v. Salazar, U.S. Supreme Court, 31 maart 2026: supremecourt.gov
Europese Commissie, persbericht IP/26/1070, 13 mei 2026: ec.europa.eu